NARCISSUS?

Geplaatst in: Exhibition archive | 0

10.01.20 – 07.03.20

Group show with Leo Allesandro Lopez, Flor Maesen, Wobbe Micha, Jacopo Pagin, Benny Van den Meulengracht-Vrancx, Stef Van Looveren

 

Voor de groepstentoonstelling NARCISSUS? werden 6 kunstenaars uitgenodigd die het/hun lichaam inzetten als basis voor een reeks werken.
De vraagstelling die daarbij naar boven komt gaat niet zo zeer over het fysieke of het erotische, maar over hoe zij hun lichaam hanteren als medium of doel om hun boodschap uit te dragen.

Leo Alessandro Lopez, Flor Maesen, Wobbe Micha, Jacopo Pagin, Benny Van den Meulengracht-Vrancx en Stef Van Looveren werden samengebracht met mythe van Narcissus aan de basis voor het curatorieel concept. Narcissus, een zeer ijdele jongeman, werd vervloekt door Echo, een bosnimf en wraakzuchtige afgewezen liefde. De vloek bestond eruit dat hij enkel nog maar zijn eigen, onbereikbare spiegeldbeeld kon liefhebben. Gekoppeld aan het verhaal van Narcissus, vult elk van de kunstenaars een deel van het verhaal in, waarbij een directe link gelegd kan worden met de mythologie zelf. Anderzijds handelen zij in hun werk in over weerspiegeling, afbeelding en vooral ook persoonlijkheid en identiteit.

De vaseline-schilderijen van Leo Alessandro Lopez (FR, 1993) worden gemaakt door middel van afdrukken in vaseline van zijn lichaam op spiegels. Door het transparente van het medium blijft de weerspiegeling erachter zeer erg zichtbaar. Het geeft een vertekend beeld van de realiteit en heeft ook een zeer fysieke aanwezigheid van de kunstenaar zelf, die mee het beeld van de toeschouwer bepaald.
Leo studeerde beeldhouwen aan Saint Martin’s School of Art and Design in Londen en het KASK in Antwerpen

De zwevende figuur in de video van Flor Maesen (B, 1995) symboliseert het menselijke ego. De jongen, afkomstig uit een still van een pornografische amateur home-video, is vertaald naar een esthetisch verstild beeld. Door de trage bewegingen en de ingezoomde camera krijgt de figuur iets van een goddelijke figuur of een gevallen engel. Binnen de context van de tentoonstelling zou het gezien kunnen worden als de meest ultieme en directe visualisatie van eigenliefde of als één van de laatste taboes: de eenzame man die zijn lichamelijke drang bevredigt met de middelen die voor handen zijn.
Flor studeerde fotografie aan het KASK in Gent en nam o.a. deel aan Etcetera in het SMAK, De Biënnale van België en Breda Photo.

De figuur die in de foto’s van Wobbe Micha (B. 1985) afgebeeld staat is de kunstenaar zelf. Vanuit zijn standpunt de gemakkelijkste manier van werken om geen onnodige tijd te verliezen aan onnodige communicatie. De artificeel opgebouwd landschappen dienen ook als idylle voor de mooie jongeling die er eenzaam in ronddwaalt. Desondanks dat speelt Micha ook wel duidelijk een spel van verleiding met de toeschouwer.
Wobbe studeerde Vrije Kunstena aan St Lukas Brussel en volgde het residentie-programma in Wiels.

De schilderijen van Jacopo Pagin (IT, 19something) zijn iets minder direct. Ondanks de meestal naakte figuren die hij gebruikt, reflecteren deze steeds over de condition humaine. Vaak staan ze in een klassiek mythologische setting afgebeeld. In alle fases van zijn werk speelt hij verschillende rollen, elke keer gedwongen zichzelf te transformeren in een nieuw personage in een setting die inspeelt op klassieke Italiaanse schilderkunst.
Jacopo studeerde aan de Accademia di Bella Arte di Venezia en Luca School of Arts in Brussel.

Benny Van de Meulegracht-Vrancx (B, 1989) maakte schaduw-naaktportretten van zichzelf. De  geconverteerde beelden werden door hemzelf omgezet in een reeks unieke zeefdrukken. Op het eerste zicht vanuit een zeer zelfzeker uitganspunt, maar in realiteit terug te brengen naar zijn interesse in Janpanse Manga, waar Schaduwmonsters vaak uit de gordijnen verrijzen. Ook handeld zijn werk vaak over zien en gezien worden en krijgen zijn vaak abstracte werken ook zeer menselijke eigenschappen.
Benny studeerde aan St Lukas in Antwerpen en was jaren de drijvende kracht achter Hole Of The Fox in Borgerhout.

Het werk van Stef Van Looveren (B, 1992) tot slot, reflecteert over zijn persoonlijke zoektocht naar identiteit, gender, transformatiee en aanvaarding. Zijn DPA-bags zijn realistische epoxy-afgietsels van torso’s die getransformeerd werden tot bruikbare handtassen. Daarbij stelt hij ook rechtstreeks de vraag of gender en identiteit niet gewoon iets is dan je meedraagt, al dan niet creëert …
Stef is een multidisciplinaire gender-queer kunstenaar. Hij studeerde aan Saint Martin’s School of Art and Design in Londen en Sint Lucas in Antwerpen.