Tom Poelmans – Een ritueel met verf en penseel

Geplaatst in: Exhibition archive | 0

16.05.13 — 29.06.13

In zijn schilderijen onderzoekt Tom Poelmans de gelaagdheid en de mogelijke sculpturaliteit van verf als materie. Patronen, rasters en sporen vormen een duidelijke lijn doorheen zijn abstract schilderwerk. Zijn doeken groeien als paddenstoelen: geleidelijk, tegelijk, vanuit sporen. De vormentaal is zeer direct, net als zijn werkproces, en hiermee poogt hij aan de traagheid van zijn medium te ontsnappen.

Tom Poelmans lijkt de veelheid aan beelden die wij dagelijks zien over te brengen en deze tezelfdertijd te bevragen. Omdat een kunstwerk altijd een kind is van zijn tijd, zoekt Poelmans naar een manier om het klassiek medium van een penseel te laten plaatsmaken voor iets hedendaags. Centraal daarbij staat de manier waarop de verf op het doek wordt aangebracht. Zijn schilderproces heeft iets artificieels, haast industrieels, waarbij de picturale laag wordt uitgefreesd, weggeveegd, afgeplakt, afgetrokken, weggehaald.

Naast de abstracte doeken, omvat het werk van Poelmans nog een ander, heel verschillend aspect. Wat begon als een poging om tegen zijn abstracte oeuvre in te gaan, blijkt er perfect naast elkaar te kunnen staan. Er duiken steeds vaker vreemde figuren op en bovenop een grondlaag van patronen verschijnen humoristische taferelen. Sporen van zijn kindertijd krijgen een plaats – Batman, een gekroonde koning, een kabouter, een kinderversie van een huis, groene ondergronden en blauwe luchtjes. De beelden zijn met veel oog voor compositie – en met schijnbaar weinig aandacht voor realistische precisie – opgebouwd.

De absurde, figuratieve werken van Poelmans streven niet naar charmerende esthetiek. Ze gaan de uitdaging aan om er compleet naast te slaan, het openlijk tonen van slechte smaak en lelijkheid. Daardoor ontstaan bovenal glimlachwekkende en intrigerende beelden. Naast rake titels verschijnt hier en daar ook taal op de werken. Met eenzelfde ongedwongen, speelse en duidelijk voor de kunstenaar amusante hand, voegt hij een energie toe die, voor wie de abstracte werken kent, heel Poelmans aandoet. Hij bevraagt het elitaire karakter van zijn medium en de verwachting van de toeschouwer. Hij speelt, wroet, speelt.

tekst: Céline Mathieu

 

Opening Thu. 16.05 at 19h