Tinka Pittoors – Fremdkörperation

Geplaatst in: Exhibition archive | 0

01.09.2016 – 15.10.2016

thumb_img_0824_1024

Als “a walk in the park” …

neemt Tinka Pittoors je mee door haar nieuwe solotentoonstelling in Base-Alpha Gallery. Door middel van een niet voor de hand liggende scènografie creëert ze een sterk gedesignde artificiële omgeving, waarin sculpturen als protagonisten van achtergelaten verhalen fungeren. Het parcours is grotendeels door de materiaalkeuze bepaald. Vooral het gebruik van het afstandelijke en praktische stelling-materiaal, zorgt ervoor dat er een zekere kilheid doorheen de expo loopt. Toch is er net, zoals in een parkwandeling, ruimte gecreëerd voor ontdekking en verbazing. Vreemde figuren die als wilde dieren plots tevoorschijn komen, composities die het allure krijgen van een mooi aangelegd plantenperk. De titel is afgeleid van het Duitse woord “fremdkörper”. Het staat letterlijk voor “binnendringer,” “onzuiverheid” en “vreemd lichaam”. Het is een term die zich op verschillende vlakken ontplooit, zowel in de architectuur als in de medische wereld. Vreemde toevoegingen die zich ondanks alles zeer goed gaan gedijen in hun nieuwe situatie. Pittoors vervormt het fremdkörper tot een neologisme door er het suffix –ation aan te koppelen. Hierdoor wordt er een nieuw ‘werkwoord’ gesuggereerd – of toch iets dat een actie of proces impliceert. Het koppelen van verschillende bekende visuele elementen met het zeer eigen artistieke signatuur van Tinka, maken van haar toevoegingen een binnendringer, een vreemd lichaam op de herkenbaarheid. Of moeten we dit net andersom lezen? Tegelijkertijd kunnen suffix en affix zo verwarrend gaan werken dat het bijna leest als een activiteit waarbij er samengewerkt wordt om een nieuwe beeldtaal aan de toeschouwer te laten ontluiken. En dit laatste is net wat er gebeurd met de objecten in het park van de galerie. De sculpturen zijn hiermee binnendringers binnen zichzelf, de hond staart wezenloos trouw, en tegelijkertijd als potentiële dreiging, naar zichzelf, bekijkt wat er met hem gebeurd als gestold proces. Hij kijkt de toeschouwer direct aan, de spiegels herhalen wat in de ruimte gebeurd, maar laten de ruimte ook vanuit andere ogen lezen. Niet zozeer door de ogen van een binnendringer maar door die van een buitenstaander. Zelfs het meest evidente en herkenbare object, de rugzak, (We wanted to follow us but failed to agree where to go to, 2016) is een verstilling en onmogelijkheid van zichzelf geworden. Het is Tinka’s eigen oude rugzak die haar jaren trouw vergezeld heeft, maar in een soort extremiteit van inertie is verzeild geraakt. De verstilling creëert het tegenovergestelde van zijn oorspronkelijke functie en ondanks alles toch zijn dromerigheid en verlangen behoudt. Daarom als “a walk in the park”, omdat dit structuur geeft aan alle mogelijke onmogelijkheden…

2016_tinka_pitoors_base_alpha-063

2016_tinka_pitoors_base_alpha-080

2016_tinka_pitoors_base_alpha-082

2016_tinka_pitoors_base_alpha-066

2016_tinka_pitoors_base_alpha-075

2016_tinka_pitoors_base_alpha-078