Timo van Grinsven, Roeland Tweelinckx

Geplaatst in: Exhibition archive | 0

26.03.15 – 09.05.15

Roeland Tweelinckx, Plates, 2015

Timo van Grinsven

Timo van Grinsven (°1985, NL) brengt sommen als onzichtbare transformaties in zijn tentoonstelling “Achter de acht”. Tekeningen, objecten, video en installatie tonen een spel van woord, beeld en kijken.

“Je kijkt altijd door de acht heen maar dat hoeft niet”, steekt hij van wal, wijzend naar kleine onderdelen van zijn druk bewoonde tekeningen. In deze reeks brengt hij een samenvatting van voorgaande tekeningen, een plattegrond van zijn gedachten.

De kleine stift-kriebels zijn als illustraties voor zijn eigen visuele wiskunde. “Een lijn is een punt dat op reis is gegaan”, en op een gelijkaardige manier neemt van Grinsven de oplettende kijker mee in een achtbaan van nummers, referenties en zelfverzonnen logica.

Hij doet theorieën kloppen in simpele tekeningen en objecten, zoekt een haast onbestaand midden tussen schrijven en tekenen. Die bijna-grens zoekt hij vaker op in zijn media-overschrijdende werk. Wat schijnbaar eenvoudig en herkenbaar is wordt door titels en fantastische fantasmen van de kunstenaar een “De Blinde Ruimte”, waar blinde brillen worden gepersonifieerd.

De mogelijkheden tussen beeld en taal, in de ronde tussenruimtes van een cijfer 8, in de transparantie en in uw eigen hoofd, dat is wat van Grinsven boeit, uitdenkt en al schetsend of verzamelend noteert. Een Bounty wordt voor hem een eiland waar niemand is, een vertrekpunt voor een film die hij nooit wil maken. Het toe-eigenen van bestaande theorie en gevonden objecten, resulteert in een som zonder uitkomst.

BaseAlpha-046AF

BaseAlpha-040AF

BaseAlpha-075AF

BaseAlpha-081AF

 

Roeland Tweelinckx

Roeland Tweelinckx (°1970, B) brengt op maat gemaakte, architecturale ingrepen in-situ. Huiselijke elementen versmelten met de bestaande ruimte. Maquettes en schetsen dienen als registraties van ideeën en als archief van mogelijke voorstudies. Hij brengt elementen uit een andere context binnen in de bestaande ruimte.

Tweelinckx maakt sculpturen en installaties die zo dicht aanleunen bij wat wij dagelijks kennen en zien (een stapel borden, een elektriciteitskast, een schouw), en speelt binnen die banaliteit met de aandachtsspanne van de kijker. Hij daagt ons uit stil te staan bij zijn “verloren stukken” en hun voelbaar verband met de bestaande ruimte.

Die schijnbaar logische symbiose maakt dat we bijna aan zijn werk voorbijlopen. Bijna. In het kijken worden wij als bij een gadget: met de nodige humor en dosis surrealisme, onderbroken in onze verwachting. Tweelinckx “trompe l’oeil”. Ambacht en afasie, torsies en huiselijkheid, architectuur en decalage.

Hij maakt scenografische interventies, momenten van visuele vergissing en kiemen van dialoog bij de kijker. Eenvoud schaadt en wij kijken te weinig.

Céline Mathieu, 2015

BaseAlpha-007AF

BaseAlpha-059AF

BaseAlpha-057AF

BaseAlpha-068AF

Geef een reactie